از کودکی عاشق برف بودم و باریدنش ،

همه جا را سپید میکند و یکرنک و پاک ،

و یکرنگی می ماند و سفیدی ، فارغ از درون ،

و کودکانی که در این یکرنگی و زلالی ، فقط بازی میکنند و شادی ،

فطرت آدمی چنین است ،

کاش کودک درونمان همیشه بیدار باشد ،

همه را و همه چیز را پاک ببیند و سپید ، بی کنکاش در درون ،

چه زیبا می شود زندگی ،

همه جا سفید ، همه چیز یکرنگ ، همه کس پاک ،

و آدمهایی که فقط بازی میکنند ، فارغ از رنگها ...

این نام وبلاگ من است ، چندین و چند بار نامش را تغییر دادم ، اما ... شد برای دلم ، دل من درون سینه من نیست ، جایی در دوردستها درگیر زندگی خویش است ، فارغ از من برایم مهم نیست ، همه زندگی من دل من است ، من ، بی دل ، بی او ، یعنی هیچ همینکه در جایی دارد نفس میکشد ، برایم یعنی زندگی مهم نیست که مرا می شناسد ؟ مرا می بیند ؟ به من فکر می کند ؟ مگر مهم است ؟ من عاشق اویم ، نه او را می شناسم ، نه او را دیده ام ، نه صدایش را شنیده ام ، نه ... مهم نیست ، او در لحظه لحظه زندگی من ساری و جاری ست ، و این کافیست ، برای زندگی ، برای نفس کشیدن ، من عاشق اویم ، جانم به جانش بسته است ، مگر در این وانفسا بی عشق ، بی او ، میتوان نفس کشید ؟