دلتنگی

از کودکی عاشق برف بودم و باریدنش ،

همه جا را سپید میکند و یکرنک و پاک ،

و یکرنگی می ماند و سفیدی ، فارغ از درون ،

و کودکانی که در این یکرنگی و زلالی ، فقط بازی میکنند و شادی ،

فطرت آدمی چنین است ،

کاش کودک درونمان همیشه بیدار باشد ،

همه را و همه چیز را پاک ببیند و سپید ، بی کنکاش در درون ،

چه زیبا می شود زندگی ،

همه جا سفید ، همه چیز یکرنگ ، همه کس پاک ،

و آدمهایی که فقط بازی میکنند ، فارغ از رنگها ...

دلتنگی...

این نام وبلاگ من است ، چندین و چند بار نامش را تغییر دادم ، اما ...شد برای دلم ،دل من درون سینه من نیست ،جایی در دوردستها درگیر زندگی خویش است ، فارغ از منبرایم مهم نیست ،همه زندگی من دل من است ، من ، بی دل ، بی او ، یعنی هیچهمینکه در جایی دارد نفس میکشد ، برایم یعنی زندگیمهم نیست که مرا می شناسد ؟ مرا می بیند ؟ به من فکر می کند ؟مگر مهم است ؟من عاشق اویم ، نه او را می شناسم ، نه او را دیده ام ، نه صدایش را شنیده ام ،نه ...مهم نیست ،او در لحظه لحظه زندگی من ساری و جاری ست ،و این کافیست ،برای زندگی ، برای نفس کشیدن ،من عاشق اویم ،جانم به جانش بسته است ،مگر در این وانفسابی عشق ، بی او ، میتوان نفس کشید ؟ دلتنگی...